Woensdag 20 juli 2011

Gelukkig hoef ik als funrunner geen limiet te lopen om mee te mogen doen aan de marathon van Berlijn. Nergens een bondsbobo die met de chrono in de hand mijn trainingstijden staat te klokken. Ik mag gewoon gaan, naar Berlijn… op eigen risico en eigen initiatief.
Dat is maar goed ook. Het trainen gaat ronduit belabberd. Een paar weken geleden ben ik begonnen met het opschroeven van de afstanden maar het valt me zwaar. Het zit tussen de oren, ik weet het. Iedere keer jezelf dwingen om te gaan trainen werkt ook niet echt motiverend. Toch doe ik het. Ik wil mijn eerste buitenlandse marathon in september namelijk wel (uit)lopen.
Gisteren 2 uur en 15 minuten getraind. Gemiddeld tempo 6.38 per kilometer. Mooie langzame duurloop zou menig trainert zeggen… Zal best, maar zo voelt het niet. Oh oh oh wat een gezwoeg. Na 3 kilometer was het al niks en het werd de volgende 17 kilometer niet veel beter. Iedere kilometer knokken tegen de afstand.
 
Nou ja, het heilige vuur zal wel weer een keer ontbranden. Straks als het echt herfst wordt vlieg ik figuurlijk en ieder geval letterlijk richting Brandenburger Tor. Met of zonder limiet, aan gelopen trainingskilometers. Das ist mir wirklich Scheiss egal!