Maandag 13 juni 2011

Op weg naar een aanmoedigingsplek klinkt door de autoradio opeens een onverwacht bekende stem. Het is een collega van mijn vrouw die wordt geinterviewd door radio Rijnmond.

'Waarom staat u hier? Ik sta hier voor mijn collega's. Hoe laat komen ze langs hier in Barendrecht? Rond drie uur vanmiddag. O, dan moet u nog een hele tijd wachten. Dat heb ik er graag voor over.

Het is dit korte gesprekje van vorig jaar dat vandaag de hele dag door mijn hoofd maalt. Ik heb mijn fototoestel bij me, maar echt zin om hem te gebruiken heb ik niet. Barendrecht telt vandaag 1 supporter minder. Hij kan zijn collega's niet meer aanmoedigen. Ik weet het, de Roparun telt veel van dit soort verhalen. Ik kan en het wil het niet uit mijn hoofd zetten. Ik kende haar collega een klein beetje. Van voetbal, klaverjas en reparatie acties rondom het woningbouwbedrijf. Mede daarom sta ik hier, in Barendrecht. Klap voor de teams, die langs komen, en blij als iedere deelnemer na afloop van dit mega evenement weer veilig is thuisgekomen. Tijd door brengen bij je dierbaren. Doe dat, zo veel als je kan, want het lijkt zo vanzelfsprekend maar dat is het helaas niet.